niepelnosprawni-kontestatorzy

Społeczny Program Pracy. Pamięci: Hypatii, Giordano Bruno, Kazimierza Łyszczyńskiego i męczeńskiej śmierci tysięcy innych, których w sposób bestialski pozbawiono życia za dociekanie prawdy. Klinga katany - samurajskiej szabli - wykonana jest z miękkiej i twardej części, razem skutych z tysięcy warstw stali. Motywacją dla mozołu płatnerza wykonującego klingę było dążenie do doskonałości dzieła. Ten sam cel inspirował w starożytnej Grecji twórców sztuki użytkowej, architektów i lekarzy, których nazywano DEMIURGAMI. Platon w swojej filozofii, pod wpływem uwznioślającego wymiaru pracy, Demiurgiem nazwał wykoncypowany przez siebie duchowy czynnik istnienia świata. Japończyków ze starożytnymi Grekami łączy uniwersum dążenia do doskonałości duchowej drogą wykonania doskonałego dzieła. Podniesienie pracy do rangi rytuału duchowego jest źródłem niespożytej mocy twórczej. Podjęcie wyzwania twórczego trudu jest najskuteczniejszym sposobem rozwiązywania trapiących problemów, przy czym wyzwanie to można traktować dwojako: W znaczeniu wykonania życiowego dzieła jest sprawdzianem hartu woli; natomiast jako konsekwentne pokonywanie przeciwieństw i rozwiązywanie najtrudniejszych problemów umożliwia wzniesienie się na najwyższy poziom doskonałości i sukcesu. Ci, którzy podejmą twórcze wyzwanie, zechcą się w tym celu zjednoczyć i sprostają mu, posiądą umiejetność oraz sposobność stworzenia dla siebie ostoi wolności i spełnienia najśmielszych marzeń, co ściśle się łączy z postawą nieustannego samodoskonalenia, którego celem jest nabycie umiejętności samookreślenia własnej drogi życiowej i oczekiwań od życia. Warunkiem spełnienia wolności człowieka jest osiągnięcie niezależności finansowej. Wysoki standard życia, kształcenie, pełna ochrona zdrowia i realizacja zainteresowań wymagają posiadania dużych zasobów finansowych. Jednakże prawa ekonomi warunkują istnienie ograniczeń. Ceną wolności jednostek są ekonomiczne uzależnienia i ograniczenia wolności mas. Istnienie nierówności i niesprawiedliwości społecznych jest uwarunkowane poziomem rozwoju cywilizacji, kultury i świadomości. dlatego też problemu istnienia antagonizmów społecznych nie można rozwiązać metodami politycznymi. Wyłącznym sposobem spełnienia wolności ekonomicznej szerszego ogółu społeczeństwa jest tworzenie społecznej przedsiębiorczości i kapitału, które z kolei umożliwiają wyzwolenie kulturowe. Społeczny Program Pracy nie jest doktryną polityczną, a teorią socjalizmu kulturowego definiującego kulturę wyzwolenia, która dobra humanitarne przeciwstawia zachowawczym systemom zniewolenia. Powyższe przeciwstawieństwo nie jet manipulacją. Kultura zniewolenia posługuje się pojęciem wartości, które służą wartościowaniu i manipulowaniu umysłami ludzkimi. Słowo potraktowane dogmatycznie z zafałszowaniem jego znaczenia jest najbardziej podstępnym i najskuteczniejszym narzędziem zniewolenia. Najtrudniej zerwać więzy, które dla zniewolonych są nieuświadomione. Utrwalenie podziałów na biednych i bogatych oraz uciemiężonych i ciemiężycieli dokonuje się metodą fałszowania znaczeń słów. W dogmatycznym znaczeniu dobrem jest wiara, uległość i posłuszeństwo, natomiast synonimem najgorszego zła nie jest krzywda wyrządzna człowiekowi, a bunt przeciwko uciskowi i wyzyskowi. Podatność na oddziaływania mnipulacyjne umysłami sprawia, że zniewoleni nie tylko wspierają i bronią, a nawet swymi datkami i pracą budują i umacniają układy oparte na zniewoleniu. W kręgu kultury zachodniej dominuje silnie zakorzeniona postawa walki z zawsze podlegającymi subiektywnej ocenie zewnętrznymi przejawami zła. Źródłem tej postawy jest odziedziczony po starożytnych ludach Bliskiego Wschodu pogląd według, którego istnienie świata jest uwarunkowane nieustanną walką dobra ze złem. U Persów były to dwa zwalczające się bliźniacze bóstwa, natomiast w judaizmie, chrześcijaństwie i islamie jest to konflikt szatana ze "stwórcą". Ten DIALEKTYCZNY pogląd przeniesiony z religi do filozofii, wywarł już silny wpływ na dzieło Platona. Najsilniej jednak został zaznaczony w marksistowskim materializmie dialektycznym. Marksizm ignorował istnienie barier cywilizacyjnych i kulturowych, które uniemożliwiają ustanowienie socjalizmu i komunizmu metodami politycznymi. Antagonizmy klasowe, marksizm przekształcił w konflikt znacznej części społeczeństwa ze sprawującą dyktatorską władzę partią komunistyczną. Teoria marksizmu nie uwzględniała, że władza jest najwyższym przywilejem dającym wszechstronne korzyści. Wąska elita rządząca stanowiła specyficzną kastę, która trwale zawłaszczyła władzę. Głoszenie powyższej prawdy narażało na ostre sankcje karne. Ograniczenie wolności słowa i społecznej kontroli sprzyjało panoszeniu się nepotyzmu i korupcji. Skostnienie systemu i skonfliktowanie władzy ze społeczeństwem, doprowadziły do upadku bloku komunistycznego. Jednak najbardziej do upatku komunizmu przyczyniło się panoszenie się powszechnego złodziejstwa. Rewolucje społeczne nie wykraczające poza schemat zachowawczych systemów zniewolenia nie prowadzą do wyzwolenia, a tylko do zmiany dotychczasowych ciemiężycieli uzurpatorami, którzy wkrótce stają się jeszcze gorszymi despotami od swych poprzedników. Postawa dialektyczna jest przyczyną ciągłego konfliktu człowieka z samym sobą i otoczeniem. Uleganie emocjom, popadanie z jednej skrajności w drugą i nietolerancja zrodzona z uzurpacji prawa do oceny innych wedle własnej miary, jeszcze bardziej ten konflikt pogłębiają. Raz zniewolony systemem dogmatów i konwenansów, człowiek już nie potrafi się od nich uwolnić. Uświadomienie sobie zła jednych, powoduje popadnięcie w niewolę następnych. Wpajana ignorancja przejawiająca się lekceważeniem praw natury i niezdolnością do refleksji sprawia, iż każdy problem życiowy usiłuje się rozwiązywać metodą wyważania otwartych drzwi lub szukaniem formuły cudownego panaceum na wszelkie problemy. Takie borykanie się z życiem szybko wyczerpuje siły i wolę działania co dowodzi, że wyzwolenie umysłów ludkich jest warunkiem wyzwolenia społecznego. Dobra humanitarne kultury wyzwolenia służą utrwaleniu podmiotowości człowieka i jego niezbywalnemu prawu do samostanowienia. Powszechne wpływy oddziaływań kultury zniewolenia, warunkują ograniczenie spełnienia postulatu podmiotowości człowieka do WSPÓLNOTY DEMIURGICZNEJ, realizującej program ekonomicznego i duchowego wyzwolenia człowieka. O przynależności do wspólnoty demiurgicznej decyduje światopoglądowo-etyczne kryterium akceptacji i identyfikacji z dobrami kultury wyzwolenia, którymi przede wszystkim są życie i zdrowie oraz czyniące człowieka podmiotem - godność wolność i partnerstwo. Socjalizm kulturowy odnosi się twórczo i czerpie wzory z osiągnięć duchowych ludzkości. W sferze filozoficznej socjalizm kulturowy odwołuje się do osiągnięć filozofii Dalekiego Wschodu. Człowiek Wschodu wie, że największe zagrożenie dla niego może tkwić wyłącznie w nim samym. Dążenie do doskonałości duchowej jest wyborem jednostkowym człowieka pragnącego zapewnić swojej duszy nieprzerwalne trwanie, niczym głazu odwiecznie leżącego na skraju drogi. Taoizm jest poglądem przeciwstawnym dialektyce, bowiem uznaje dopełnianie się przeciwieństw za żródło ładu we Wszechświecie. Im bardziej walczy się ze złem, tym większy czyni się chaos. Buddyzm ma dwie szczególne cechy wyróżniające go spośród innych religii: Postuluje zbawienie duszy drogą osiągnięcia stanu jej najwyższej doskonałości - nirwany, a także jest religią najbardziej pokojową, współegzystującą oraz integrującą własną doktrynę z innymi religiami i filozofiami. Pod wpływem taoizmu, chiński buddyzm wypracował sztukę doskonalenia duchowego znaną pod japońską nazwą Zen. Najistotniejszą cechą Zen jest to, iż nie tworzy systemu. Samo przestrzeganie religijnych nakazów nie uwalnia umysłu od zgubnych nawyków, zatem formuła doskonalenia duchowego została zawarta w zbiorach przypowieści filozoficznych burzących schematyzm myślowy i złudne autorytety. Przede wszystkim liczy się skuteczność indywidualnego procesu doskonalenia, któremu autorytet Buddy według mistrzów Zen jest tyle pomocny, co grudka łajna. Opanowany do perfekcji i w najdrobniejszych szczegółach wystudiowany rytuał służy nabyciu wytrwałości w dążeniu do doskonałości oraz pełni przeżycia duchowej samorealizacji. Kanon prostoty w rytuale Zen jest traktowany jako estetyczny środek doskonalenia. Aczkolwiek Zen utrwalając nawyki wytrwałości i cierpliwości jest bardzo pomocny w twórczym działaniu, to jednakże jak żadna inna metoda najskuteczniej służy ucieczce od życia. Wszakże pojęcie nirwany nie oznacza niczego innego, jak wyrzeczenie się i trwanie bez jakichkolwiek potrzeb w stanie równowagi duchowej, która jest wyzwoleniem od cierpień reinkarnacji. Ślepe naśladownictwo wzorów obcych w kręgu kultury zachodniej, wiąże się z ryzykiem błędnej ich interpretacji, a co za tym idzie z zagubieniem ich najistotniejszej idei pokonywania słabości ludzkiej natury. Kultura wyzwolenia odwołując się do filozofii Wschodu nie naśladuje, a czerpie twórcze inspiracje w formułowaniu własnych metod wyzwalającego doskonalenia. Natomiast w sferze etycznej wzoruje się na etyce indian Hopi żyjących wokół Wielkiego Kanionu. Nazwa Hopi nie oznacza plemienia, a określa ludzi żyjących w pokoju i podążających właściwą drogą. Podstawą duchowości Hopi jest głoszone przesłanie wierności etyce. Tylko wierni Drodze Hopi będą mogli zacząć nowe życie w nowym świecie po tym, gdy obecny świat zakończy się wielką katastrofą i zagładą ludzkości. Według etyki Hopi, życie człowieka podlega presji społeczności, bowiem zaniedbywanie wypełniania powinności wpływa negatywnie na ogólny pożytek zbiorowości. Brak równowagi w człowieku jest wywołany zaniedbaniem spełniania swojej roli w porządku świata i może objawiać się chorobą. Człowiek sam może rozwijać moc utrzymywania swego życia we właściwej równowadze, aby uniknąć przedwczesnej śmierci lub choroby. Zaniedbanie troski o zrównoważenie własnego życia jest jednoznaczne z brakiem troski o dobro ogółu. Podążając Drogą Hopi człowiek przynosi sobie i całej społeczności pokój, dobrobyt i szczęście. W tradycji Hopi indywidualny ideał człowieka pozostaje w zgodności z ideałem społecznym. Dla Hopi nie istnieją pojęcia przywileju i niewolnictwa. Wszyscy ludzie są wobec siebie równi i wszyscy pomagają sobie na wzajem. Najważniejszy jest kosmiczny porządek i równowaga we Wszechświecie, których podstawą jest życie człowieka w harmonii z naturą i troska o zachowanie życia. Postawa ochrony i zachowania życia jest manifestowana w stosunku do innych istot. Hopi nie zabija więcej zwierząt niż potrzebuje i wykorzystuje wszystkie części zabitego zwierzęcia. Nigdy też bez potrzeby nie zrywa i nie niszczy roślin. Jakość ludzkiego życia w znacznym stopniu zależy od stanu środowiska naturalnego. Człowiek wywodzi się z natury i jest jej częścią. Środowisko niszczone działalnością człowieka ma negatywny wpływ na jego zdrowie fizyczne i psychiczne. Integralną częścią kultury wyzwolenia jest upowszechnianie kultu Matki Natury. Problem ochrony przyrody jest problemem jakości relacji międzyludzkich. Poszanowanie życia i godności człowieka wynika z poszanowania życia w znaczeniu ogólnym. Środkami wyrazu kultu Matki Natury są: zgłębianie i przestrzeganie praw natury, uwrażliwiający na jej piękno przekaz artystyczny oraz integrujące z naturą zwyczaje, obrzędy i urbanistyka. W sferze obyczajowej integracja z naturą w kulturze wyzwolenia odwołuje się do tradycji starożytnej Sparty. Ciągłe zagrożenie powstaniem helotów przyczyniło się do ustanowienia w Sparcie ustroju opartego na wywyższeniu kultu bogini Demeter i równouprawnieniu kobiet. Wyłącznie w Sparcie kobiety miały prawo do posiadania majątku, zmiany męża, a nawet gdy zostały zdradzone do jego zdrady. Dziewczęta spartańskie na równi z chłopcami dbały o rozwój umysłowy i sprawność fizyczną; nago uczesniczyły w uroczystościach publicznych i staczały z chłopcami walki zapaśnicze. Spartanie byli bardzo dumni ze swych dziewcząt oraz z upodobaniem kontemplowali ich sprawność i urodę. Wyobrażenie o równouprawnieniu kobiet w Sparcie daje stawianie pomników Spartankom zmarłym w połogu. Uznanie nagości za dobro kultury wyzwolenia ma uzasadnienie jako manifest wyzwolenia i integracji człowieka z naturą, a także zdrowotne. Między innymi jedną z przesłanek do uprawiania nagiej rekreacji kobiet jest zapobieganie nowotworom piersi i narządów rodnych. Zostało dowiedzione odkładanie się w gruczołach sutkowych kobiet rakotwórczych produktów przemiany materii. Szczególnie dużo tych kancerogenów kumuluje się w czasie upałów. Ich usuwanie z organizmu przyspiesza wzmożony i nietamowany bielizną przepływ krwi. Podstawą zdrowego stylu życia jest zachowanie zdrowego rozsądku, który zapobiega fanatycznemu manifestowaniu wyznawanych poglądów. Nie ma potrzeby nikogo przekonywać, że prowokacja nagością wywołuje agresję obskurantów. Poza tym rezygnacja z noszenia biustonoszy w czsie chłodów, zagraża kobietom powstawaniem stanów zapalnych i zniekształceniem piersi ciężką odzieżą. Nagość w kulturze wyzwolenia stoi w opozycji do hedonistycznego nudyzmu - czerpania przyjemności z rozwiązłości z jednoczesnym odrzuceniem odpowiedzialności za jej negatywne skutki. Sprzeczności interesów dotyczą wszystkich bez wyjątku klas i warstw społecznych. Powyższa prawidłowość wyklucza klasowe przesłanki socjalizmu kulturowego. Wspólnota demiurgiczna nie może być wyrazicielem interesów jakiejkolwiek klasy lub warstwy. Nadrzędność i nienaruszalność dóbr kultury wyzwolenia wyklucza możliwość ich poświęcania jakimkolwiek celom politycznym, a także wyraża zasadę dualistycznego równouprawnienia interesu jednostki z interesem ogółu. Dualizm w swerze ekonomicznej oznacza równoprawność indywidualnej działalności gospodarczo-dochodowej i twórczej ze wspólną własnością produkcyjno-usługową społeczności oraz umożlia ich gospodarcze powiązania z poszanowaniem dobrowolności, odrębności i interesów. Wspólną własność przedsiębiorczości w odniesieniu do wspólnoty demiurgicznej od innych rodzajów własności odróżnia sprawiedliwy podział dochodu według wkładu pracy i jakości dzieła. Kapitalizm tandetną konkurencyjnością niszczy indywidualną działalność gospodarczo-dochodową. Socjalizm kulturowy stawia sobie za cel zapewnienie jej trwałego istnienia, a poprzez to zapewnienie wolności ekonomicznej szerszemu ogółowi społeczeństwa. Pojęcie sprawiedliwego podziału dochodu właśnie powinno odnosić się do zapewnienia wolności ekonomicznej ogółowi społeczności demiurgicznej. Natomiast błędem doktrynalnym jest utożsamianie sprawiedliwego podziału dochodu z wyrównaniem poziomu płac. Pracochłonność ma ekonomiczne uzasadnienie w przypadku produktu, który ma znamiona dzieła sztuki. Jakość takiego produktu sprawia, że długo będzie w użyciu, znajdzie zbyt na rynku wtórnym i z upływem lat będzie rosła jego cena. Oczywistymi korzyściami z jego wytwarzania są proekologiczne ograniczenia zużycia surowców i energii. Postęp technologiczny umożliwia wytwarzanie coraz bardziej energooszczędnych produktów, przy czym z reguły sama energooszczędność ma znaczny wpływ na ich zwiększoną sprawność i trwałość. Podstawą demiurgicznej teorii ekonomi jest praktyczna weryfikacja efektywności metod i środków produkcji. Konieczność skutecznej weryfikacji teorii, wymaga stosowania równie skutecznej metody poznawczej. Optymalną dla kultury wyzwolenia jest METODA ANALIZY PORÓWNAWCZEJ, która umożliwia obiektywną ocenę problemów dotyczących wszystkich sfer ludzkiego życia i dokonywanie racjonalnych wyborów. Sukces gospodarki demiurgicznej w kapitalizmie jest całkowicie uzależniony od osiągnięcia wysokiego poziomu konkurencyjności, dla której zapewnienia jest niezbędny innowacyjny system zarządzania. Twórcy konkurencyjności i sukcesu gospodarki demiurgicznej powinni być wysoko premiowani. Osiągnięcie sukcesu w znacznym stopniu zależy też od obywatelskich postaw ogółu społeczności demiurgicznej. Równie ważna jest troska o wspólne dobro, jak i udział w wyborach samorządowych, a także nieustanna weryfikacja wybranych przedstawicieli samorządów. Pozytywna ocena kadencji samorządu powinna być warunkiem dopuszczenia jego kandydatury w następnych wyborach. Nisko oceniani przedstawiciele samorządowi, powinni być usuwani z samorządu jeszcze przed upływem końca ich kadencji. Pozdrawiam. Jarek