#1883627 08.07.2014 12:05:38
GENEZA KULTÓW BESTII. Kluczowe znaczenie dla powstania kultów bestii ma Palestyna zwana w starożytności Kanaan. Od kilkudziesięciu lat w publikacjach dotyczących rzekomej ucieczki Izraelitów z Egiptu, dokonywana jest na podstawie naukowych ustaleń weryfikacja poglądów odnośnie wiarygodności opisów biblijnych. Weryfikacja w Polsce była dokonywana do czasu upadku PRL, następnie jej zaniechano i upowszechniane są kłamstwa historyczne. Badania archeologiczne i zachowanych przekazów z epoki nie potwierdzają bytności Izraelitów w delcie Nilu. Ponadto stwierdzono istnienie na terenie ówczesnego Kanaan egipskich kopalń cyny - surowca do produkcji brązu. W epoce brązu i rzekomej ucieczki Izraelitów, Kanaan dla Egiptu było prowincją ważną pod względem gospodarczym, jak dzisiaj mówimy o znaczeniu strategicznym. Niemożliwe zatem jest aby mogła się dokonać ucieczka Izraelitów z Egiptu do egipskiej prowincji. Jeszcze wcześniej Kanaan było częścią imperium hetyckiego, jednej z najstarszych cywilizacji starożytności. Hetyci u zarania rolnictwa nie mieli nabytego doświadczenia w racjonalnym wykorzystywaniu ziemi pod uprawy, dlatego stosowali mało efektywny sposób gospodarowania. Ich rolnictwo było mało wydajne, zatem zajmowali pod uprawę duży obszar ziemi i budowali osiedle otoczone murem obronym. Teren był wykorzystywany do całkowitego wyjałowienia ziemi, następnie szukali nowej ziemi pod uprawę i cały proces zasiedlania zaczynali od początku. W czasach rzekomego podboju Kanaan przez plemiona izraelickie po bytności Hetytów pozostały ruiny ich osiedli, które stały się kanwą mitu o zniszczeniu murów Jerycha. Pozostałości egipskich budowli kamiennych są przypisywane mitycznym królestwom judejskim. Przeprowadzone na terenie Izraela badania archeologiczne nie potwierdziły szerzenia się kultu mojżeszowego po rzekomym podboju Kanaan przez izraelitów. Wyłącznie znajdywane są artefakty potwierdzające politeistyczny kult bóstw ludów zachodniosemickich. Masowo znajdywane są pozostałości domowych ołtarzyków ze statuetkami politeistycznych bóstw. Politeizm Kanańczyków potwierdzają teksty biblijne, jako odstępstwo od mojżeszowego przymierza wybranego narodu z jego stwórcą i panem. W I rozdz., 15 wersecie księgi Ruth, Noemi zwraca się do Ruth słowami: Powinnaś wrócić do swego ludu i bogów swoich. Judea w starożytności z powodu suchego klimatu była krainą słabo zaludnioną. Ówczesna Jerozolima okazała się osadą na szlaku handlowym, a odnotowany w starożytnych kronikach Salomon jej kacykiem i strażnikiem szlaku. Zabudowa osady jerozolimskiej była drewniana. Jedyną znalezioną kamienną budowlą z tamtych czasów jest pozostałość kręgu pisuaru publicznego szaletu. Ziemie dzisiejszego Izraela w starożytności nie miały samodzielnego bytu państwowego i zawsze były prowincją lokalnych imperiów. przejściowo były pod panowaniem Aramejczyków, którzy zasiedlili północną ich część zwaną Galileją. Dopiero po podboju dokonanym przez państwo nowobabilońskie, Jerozolima awansowała do roli lokalnego ośrodka administracji oraz uległa znacznej rozbudowie. Państwo nowobabilońskie pozostawiło po sobie fortyfikacje i pałace swoich notabli. Pochodzący z Babiloni zarządcy Judei, zachowali swe funkcje po dokonanym przez Persję podboju państwa nowobabilońskiego. Kłopoty ich potomków zaczęły się dopiero po podboju Persji przez Aleksandra Macedońskiego i to wtedy zaczęła się historia kształtowania kultu bestii. Wrośnięci w Judeę potomkowie administratorów i wojskowych pochodzenia babilońskiego, jako obcy i byli ciemiężcy bez wsparcia władzy stanęli w obliczu zagłady, przed którą uratowały ich umiejętności manipulowania zarządzanym ludem. Doskonale znając realia historyczno-polityczne wymyślili integrujące ich z lokalną społecznością mity o patriarchsze Abrahamie i niewoli babilońskiej. Gdy udało się podstępem cało wyjść z opresji, podjęli działania aby zapewnić sobie uprzywilejowaną pozycję i zachowanie wysokiego standardu życia, poprzez dokonanie reformy religijnej. Mieli ku temu odpowiednią wiedzę i gotowe wzorce. Około 1000 lat wcześniej w Egipcie została podjęta nieudana próba ustanowienia kultu jednego boga Atona. Podobną i udaną reformę religii, przypisywaną mitycznemu Zaratustrze, dokonano w Persji. Byłym zarządcom Judei potrzebna była taka reforma religijna, która koncentrowała cały kult religijny w jednej świątyni jerozolimskiej i umożliwiała pobieranie danin na jej rzecz. Kłamstwem jest zatem głoszony dogmat o religii objawionej Mojżeszowi. Twórcami żydowskiego monoteizmu byli przebiegli oszuści. Monoteizm żydowski jest wynikiem przemyślnie opracowanego projektu. Jego twórcy byli wytrawnymi specjalistami od manipulowania ludem oraz dysponowali ku temu wielotysiącletnim doświadczeniem. Umiejętnie połączyli tysiące lat wcześniejsze mity sumeryjsko-akadyjskie z miejscowymi, dodali wymyślone przez siebie, a także jako psalmy dorzucili egipskie hymny na cześć boga Atona. Cywilizacja i państwowość Mezopotami mogły przetrwać tysiąclecia, dzięki pieczołowicie chronionemu dziedzictwu kulturowemu i historycznemu, w których w czasach upadku znajdywały silną motywację do odbudowy i wzlotu. Właśnie powyższa cecha została zaszczepiona żydowskiemu monoteizmowi. Przykładem zastosowanej metody jest mit o Mojżeszu, do którego stworzenia został wykorzystany jako pierwowzór mit o pochodzeniu Sargona. Postać historyczna i twórca pierwszego imperium akadyjskiego, Sargon Wielki był człowiekiem niskiego pochodzenia. Swój awans zawdzięczał ambicji i zdolnościom. Jako dworzanin dokonał przewrotu pałacowego, który umożliwił mu zjednoczenie pod swoją władzą wszystkich miast akadyjskich. Dla swoich następców Sargon stał się wzorem doskonałego władcy. W celu uwznioślenia ideału, wymyślono mit o jego pochodzeniu. Sargona miała urodzić kapłanka i aby ocalić swoje dziecko, spławiła je do kanału w wysmarowanym smołą koszu. Dziecko znalazł i wychował nadworny ogrodnik. Wymyślone mity o wspaniałych królestwach judzkich, wzbudzając w biednym i ciemnym ludzie szowinizm, wiązały go z nową religią, która rzekomo w przeszłości miała przyczynić się do zaistnienia wielkiej państwowości. Liczne opisy krwawych rozpraw z odstępcami od przymierza wybranego narodu z jego stwórcą i panem, zaszczepiały w ciemnym ludzie nietolerancję religijną ułatwiającą narzucenie nowej religii. Kłamstwa biblijne demaskuje następujące założenie logiczne: Nawrócenie kanańczyków, a właściwie już palestyńczyków na żydowski monoteizm nastąpiło bardzo szybko i gdyby jego założycielem był rzeczywiście mityczny Mojżesz, to kulty politeistyczne w dawnym Kanaan nie przetrwały by 800 lat po jego rzekomej śmierci. Kult pana wybranego narodu znacząco zawężał zasięg nowej religii. potrzebny był wybieg zapobiegający zamknięciu kultu do terenu samej tylko Judei. Problem rozwiązał przewijający się w mitach biblijnych wątek 13 plemion izraelskich. Do czasu Jezusa za pomocą tego wątku udało się narzucić nowy kult wszystkim ludom zamieszkującym ówczesną Palestynę, łącznie z żyjącymi na jej terenie Fenicjanami i galilejskimi Aramejczykami, których początkowy opór w nawracaniu na nowy kult opisany został w biblii jako zły Izrael. Dzisiaj nie znane jest dawne znaczenie słowa izrael. Na egipskiej steli pochodzącej z czasów mitycznego Mojżesza, wyryty jest napis - izraelczycy wybici przez faraona, matki opłakują swych martwych synów. Prawdopodobnie pierwotnie słowo izrael miało pejoratywne znaczenie i odnosiło się do pustynnych dzikusów dokonujących napadów na pogranicze Egiptu. Twórcy religii żydowskiej nie mogli posunąć się zbyt daleko w dokonanym przewrocie religijnym. Pozostawili kult dotychczasowego najwyższego bóstwa, doprowadzając tylko do likwidacji kultów pozostałych. Kanańczycy mieli wspólny dla wszystkich ludów zachodniosemidzkich system wierzeń, którego najwyższymi bóstwami byli bóstwo burzy przynoszącej życiodajny deszcz Baal i jego ukochana siostra Anat. Ich odwiecznym wrogiem było bóstwo suszy i śmierci Mot. Nie znane jest właściwe imię Baala, gdyż nie wolno było jego przywoływać pod karą zciągnięcia nieszczęścia. Dlatego używano tylko tytułu Baal - pan. Potem w czasach kultu jedynego bóstwa odrzucono sam tytuł pana i przyjęto tytułować go tetragramem Jahwe oznaczającym tego, który jest panem góry. Śladem po początkowej formule, łączącej dobre i złe cechy jedynego bóstwa jest opisany w księdze królewskiej konflikt Saula z Dawidem, kiedy Jahwe zsyła na Saula złego ducha, aby wpłynąć na jego postępowanie. Dlatego też brak jest w biblii mitu o stworzeniu szatana. Do rozprawienia się z silnie zakorzenionym kultem Anat, twórcy religii żydowskiej posłużyli się antyfeministycznym mitem o stworzeniu pierwszych ludzi i grzechu pierworodnym. Częściowo ten antyfeministyczny mit był zgodny z treścią pradawnego mitu sumeryjskiego, w którym para bóstw Enki i Inanna wykonała dwie formy na 6 kobiet i na 6 mężczyzn. Następnie formy wypełniła gliną zmięszaną z krwią Enki i tchnęła w nie życie. Tak według mitu sumeryjskiego powstał pierwszy tuzin ludzi, których zadaniem było dostarczanie pożywienia bogom. Antyfeminizm okazał się trwałym skutkiem wiary żydowskiej. Już w czasach Jezusa kobiety były traktowane przez Żydów jak istoty nieczyste i niższego rzędu. Wrogość Żydów do panujących nad nimi władców helenistycznych państewek skutkowała przymierzem z Rzymem, które dla Żydów okazało się wpadnięciem z deszczu pod rynnę. Na relacjach Rzymian z Żydami zaciążyły megalomanie jednych i drugich. Żydzi, jako naród wybrany, uważali się lepsi od innych nacji. Takie samo przekonanie mieli o sobie Rzymianie, jako twórcy największego imperium. Rzymianie odnosili się do Żydów z ogromną pogardą, której wyobrażenie dadzą przyszłe wydarzenia. Mieszkający wśród Żydów kupcy i rzemieślnicy feniccy przyjęli żydowską religię i odtąd znani byli jako żydzi grekojęzyczni. Stosunek Rzymian do nich był zupełnie inny, aniżeli do pozostałej części wybranego narodu swego pana. Rzymianie kupowali od grekojęzycznych żydów potrzebne towary i w zamian za dobre traktowanie dostawali informacje niezbędne do zarządzania prowincją. Wyslugiwanie się Rzymianom ściągnęło na żydów grekojęzycznych nienawiść uciskanego i żyjącego w nędzy ludu żydowskiego. Pogarda okazywana przez Rzymian i nędza ludu skutkowały narastającym oporem, do którego dodatkowo zaczął nawoływać nawiedzony prorok. Zgładzenie podżegacza skutkowało jeszcze większymi zamieszkami oraz krwawymi napadami na Rzymian i żydów grekojęzycznych. Reakcją Rzymian były represje i postawienie ultimatum - albo Żydzi sami rozprawią się z nożownikami po hebrajsku wzanymi sikorios, albo Rzymianie właściwym sobie sposobem zaprowadzą paks romana. Wtedy to zaczyna się misja osoby zwanej Barabbas, co po hebrajsku znaczy syn ojca. Po przybyciu do Jerozolimy z Marią Magdaleną i zaufanymi ludźmi, Barabbas zaczyna głosić nigdy wcześniej wyrażany pogląd: Nie przybyłem czynić pokój, przybyłem mieczem czynić wojnę, syna odrywać od ojca, brata odrywać od brata. Prowokacja wypędzenia kupców ze świątyni zjednuje mu coraz więcej zwolenników, wśród których Barabbas poznaje przywódcę sykariuszy (sikarios) Judę nożownika. Gdy ten w ustalonym miejscu i casie przyprowadza swoich ludzi po pocałunku Barabbasa wywiązuje się bijatyka podczas, której ktoś ginie i wszyscy zostają zatrzymani. podjęcie się zdemaskowania przywódcy sykariuszy wiązało się z zagrożeniem życia Barabbasa i jego ludzi, dlatego ukartowana została intryga z zatrzymaniem wszystkich uczestników demaskującego zdarzenia. Faryzeusze przybyli do rzymskiego namiestnika Piłata, wskazali Barabbasa jako osobę mającą być zwolnioną. Jednak Juda nożownik domyślił się zdrady Barabbasa i wraz ze swoimi ludźmi pobił go do nieprzytomności. Gdy strażnik spytał o Barabbasa, to zgłosił się za niego Juda nożownik, po czym dostał pieniądze i został zwolniony. Barabbas pomylony z Judą został skatowany przez legionistów i ukrzyżowany. Po odkryciu pomyłki zdjęto Barabbasa żywego z krzyża. Ujawniła się przy tym niebywała pogarda Rzymian do Żydów. Legionista chcąc sprawdzić, czy Barabbas jeszcze żyje skaleczył go włócznią w bok. Lecąca z rany krew i limfa były tego pozytywnym potwierdzeniem. Powyższą wersję zdarzeń potwierdzają następujące słowa ewangielii - chodziły za nim tłumy i prowadził dysputy z faryzeuszami. Nie było potrzeby zdradzania pocałunkiem kogoś, kto był powszechnie znany. Odnoszony do Judy przydomek iskariota jest anagramem słowa sikarios. Juda nożownik po zdemaskowaniu był ścigany, aż do wytropienia i zgładzenia. Żydzi grekojęzyczni prześladowani przez sykariuszy, obwołali Barabbasa swoim patronem i nazarejczykiem - bohaterem obdarzonym mocą boską. Dla uwiarogodnienia swojego nowego nazarejczyka zaczęli głosić opowieść o zwiastowaniu jego narodzin, która jest powtórzeniem zwiastowania narodzin z mitu o nazarejczyku Samsonie. Już jako nazarejczyka, Barabbasa zaczęli też nazywać nowym imieniem Jahszua, które jest hebrajskim skrótem słów - Jahwe jest zbawieniem. Uznanie Barabbasa za Jezusa nazarejczyka, ściągnąłęło na żydów grekojęzycznych tak wielkie prześladowania, że musieli uciekać z Palestyny. Wkrótce po tym dochodzi do zdarznia, które stało się początkiem nowego kultu bestii. Faryzeusz o imieniu Szaweł pałał tak wielką nienawiścią do głosicieli nowego nazarejczyka Jezusa, że z zamiarem ich zwalczania udał się za nimi w pościg do Damaszku. Jednak po drodze spadł z konia i doznał urazu głowy, wstrząśnięcia mózgu i czasowej utraty wzroku. Po tym wypadku całkowicie uległo zmianie nastawienie Szawła do wyznawców Jezusa nazarejczyka, bowiem zaczął głosić jeszcze większą herezję uznając Jezusa za ludzkie wcielenie Jahwe, a także przyjmować do nowego kultu nieżydów. Szaleństwo Szawła było tak wyraźne, że stwierdzali to jego rozmówcy. Początkowo przed zgładzeniem za obrazę żydowskiej religii, Szawła ratowało obywatelstwo rzymskie. Jednak po wybuchu powstania żydowskiego, Szawła zgładzili sami Rzymianie dla pozbycia się powodu do konfliktu. To właśnie obłąkany Szaweł, zwany przez chrześcian Pawłem, dokonując rozłamu religijnego stał się rzeczywistym twórcą chrześcijaństwa. Sykariusze byli najbardziej fanatycznym odłamem zelotów - gorliwych, którzy wzniecali zamieszki i niepokoje w celu wypędzenia Rzymian z Palestyny. Coraz bardziej Palestyna stawała się ropiejącym wrzodem na dupsku imperium rzymskiego. Rzymianom zaczęło zależeć na definitywnym rozprawieniu się z wichrzycielami, przy czym jednak nie docenili fanatyzmu żydowskiego. Sprowokowane w 66 r., powstanie zaczęło się od pogromów dokonywanych na legionach rzymskich. Pałający chęcią zemsty Rzymianie po przegrupowaniu sił, przystąpili do krwawej rozprawy z powstańcami. Celowo i w drodze wyjątku darowali życie i wolność dwóm wziętym do niewoli przedstawicielom elity żydowskiej. Flawiuszowi, Rzymianie pozwolili spisać kronikę powstania. Janowi, przywódzcy umiarkowanego żydostwa, pokazali całą swoją potęgę i bezsens dalszego oporu powstańców. Przewidując tragiczne następstwa walki, Jan zaczął nawoływać do jej zaniechania, za co został obwołany zdrajcą. Flawiusz i Jan byli świadkami przelanego morza krwi żydowskiej oraz spalenia i zburzenia Jerozolimy. Niedobitki Żydów zostały wypędzone i sprzedane w niewolę. Synowie arystokracji żydowskiej zostali skazani na śmierć, poprzez pożarcie przez dzikie zwierzęta w czasie igrzysk. Uznany za zdrajcę Jan przystał do chrześcijan i swoje nauki wraz z innymi ewangelistami przypisał Jezusowi. Nauki Jana o potrzebie pokory, znacząco przyczyniły się do sukcesu chrześcijaństwa jako religii uniwersalnej. Otwarte na nieżydów i szybko rosnące w siłę chrześcijaństwo wywierało naciski na żydostwo, aby te uznało Jezusa za swego mesjasza. Żydostwo jednakże nie uległo naciskom chrześcijan z dwóch zasadniczych powodów: Obiecany mesjasz żydowski według Izajasza ma urodzić się w Betlejem judzkim, natomiast zarówno w tamtych czasach jak i obecnie wszyscy Żydzi wiedzą o narodzinach Jezusa w Betlejem galilejskim. Powodem drugim okazało się otwarcie chrześcijaństwa na nieżydów, co żydostwu zagrażało utratą tożsamości narodowej i religijnej. Odpowiedzią na herezję chrześcijańską było spisanie talmudu, w którym żydzi zobowiązani zostali do zwalczania wszelkimi sposobami chrześcijan i nieżydów. Talmud przyczynił się do eskalacji nienawiści pomiędzy żydostwem, a chrześcijaństwem. Chrześcijanie zaczęli oskarżać żydostwo winą za śmierć Jezusa. Im bardziej przy tym chrześcijaństwo rosło w siłę, tym bardziej stawało się agresywne i zbrodnicze. Nie zawachało się sięgnąć po metody sykariuszy i zelotów żydowskich. Na arenie dziejów pojawiły się w chsześcijańskiej wersji bandy fanatyków religijnych, którymi stali się gorliwi słudzy biskupów zwani parabolanami. Pełne wyobrażenie o terrorze chrześcijaństwa i jego parabolan daje zniszczenie biblioteki w Aleksandrii oraz zabójstwo uczonej aleksandryjskiej Hypatii, którą po wywleczeniu z lektyki oślepiono, a następnie żywcem rozszarpano ostrymi kawałkami muszli małży. Hypatia stała się ofiarą chrobliwej zazdrości biskupa Cyryla o jej większą popularność i szacunek od jego samego. Gdy zaistniało zapotrzebowanie na świętych męczenników do propagandy chrześcijaństwa, cynicznie wykorzystano śmierć odmawiającej przejścia na chrześcijaństwo uczonej i przez katolicyzm jest ona czczona jako święta męczennica za wiarę chrześcijańską Katarzyna aleksandryjska. Zbrodnie, terror i oszustwa od samego początku istnienia chrześcijaństwa były jego praktyką. Opat Eutyches, przy pomocy terroru wiernych mu parabolan, narzucił własną interpretację jednego z dogmatów synodowi efeskiemu w 440 r. Następnie postanowienia synodu zostały unieważnione przez papieża, a sam synod uznany za zbójecki. Oszustwem o najdonioślejszych skutkach była donacja Konstantyna, fałszerstwo przyznające wielkie uprawnienia biskupom Rzymu w tym przywilej władzy świeckiej. Od prymitywnie spreparowanego fałszerstwa, wywodzi swój początek instytucja papiestwa. Konstantynowi wyznawcy mitraizmu, jako cesarzowi rzymskiemu, przysługiwał tytuł zwierzchnika wszystkich religii cesarstwa. Doceniając rosnące znaczenie chrześcijaństwa zwołał w Niceii anatolskiej sobór, podczas którego dokonał reformy chrześcijaństwa nakazując uznanie dogmatu trójcy świętej. Konstantyn zignorował ówczesnego biskupa Rzymu i nie zaprosił go na sobór nicejski. Cesarz w zreformowanym i ujednoliconym dogmatycznie chrześcijanstwie widział czynnik religijnej jedności cesarstwa. Reforma Konstantyna zgodna z duchem kultury rzymskiej przyczyniła się do ustanowienia chrześcijaństwa religią jedyną i panującą w cesarstwie. Odtąd uchylanie się i odstępstwo od wyznania tej religii było uznawane za zdradę i karane śmiercią. Do dominacji chrześcijaństwa w znacznym stopniu przyczynił się kryzys ustroju niewolniczego oraz krztałtowanie się nowego ustroju - feudalizmu. Skutkami niewolnictwa były bardzo niska wydajność rolnictwa i zastój gospodarczy oraz postępujący upadek miast. Konieczność importu płodów rolnych powodowała wzrost kosztów żywności, co z kolei skutkowało ubożeniem ludności i wyludnianiem się cesarstwa. Kryzys wymuszał zastępowanie niewolników kolonami osadzanymi przez właścicieli latyfundii. Chrześcijaństwo sankcjonowało dokonujące się zmiany ustrojowe, zatem stało się religią korzystną dla arystokracji rzymskiej. Głęboki kryzys wszystkich instytucji cesarstwa spowodował odejście od racjonalizmu i zwrócenie się ku mistycyzmowi. Nadzieję zaczęto pokładać w opatrzności. Na skutki takiego nastawienia nie trzeba było długo czekać. Przed śmiertelnym ciosem zadanego wkrótce cesarstwu przeżywającemu głęboki kryzys nie mogły już zapobiec ani powolne reformy, ani tym bardziej dominacja agresywnej religii. Uderzenie Hunów na nadczarnomorski związek plemion germańskich i sarmackich zapoczątkowało wielką wędrówkę ludów. Część plemion germańskich schroniła się przed Hunami na terenie cesarstwa. Jeden nieopatrzny błąd niedostarczenia obiecanej żywności skutkował wielkią katastrofą. Głodujący germanie wzniecili bunt poparty przez ludność miejscową. Rozbicie interweniujących legionów rzymskich spowodowało przetoczenie się przez ziemie cesarstwa kolejnych fal najazdów, które doprowadziły do całkowitej ruiny, wyludnienia i upadku zachdniej części cesarstwa. Na gruzach cesarstwa powstawały państewka schrystianizowanych german, które ulegały rozpadowi na księstwa. Zawiodła pokładana przez Konstantyna w chrześcijaństwie nadzieja na czynnik jednoczący cesarstwo. Biskupi kierujący się aspiracjami wzrostu swych wpływów i przywilejów, zainteresowani byli osłabianiem i podporządkowaniem sobie władzy świeckiej. Otrzeźwienie przyniosły nieustannie toczone pomiędzy księstwami i wyniszczające wojny. Dopiero pod wpływem tych doświadczeń zaczęto myśleć o umacnianiu władzy. Wchodnia część cesarstwa zwana Bizancjum wyszła skonsolidowana z zamętu wielkiej wędrówki ludów. Jednak niedługo potem i na nie spadła wielka klęska, do której przyczynił się casarz Justynian likwidacją akademi platońskiej. Dotychczas wielkie miasta cesarstwa unikały plag epidemi chronione wiedzą z zakresu medycyny i higieny. Rozprawa sfanatyzowanego chrześcijaństwa z tradycjami nauki i racjonalizmu szybko przynisła tragiczne skutki. Wybuchłe w cesarstwie i trwające 50 lat epidemie doprowadziły do niemal całkowitego wyludnienia Bizancjum. Uratowanie przed kompletym upadkiem, Bizancjum zawdzięczało osadnictwu plemion słowiańskich oraz powrotowi do skrupulatnego przestrzegania higieny. Dzisiejsze chrześcijaństwo skrzętnie ukrywa niewygodną prawdę o własnej przeszłości, która zagraża jego doktrynerstwu. Po klęsce wielkiej epidemi dokonał się w cherzściajaństwie przewrót obyczajowy. Przede wszystkim zmieniło się nastatawienie do cielesności i odbudowano zniszczone łaźnie. Na wsi upowszechniony został zwyczaj wspólnych kąpieli w parowych łaźniach, do których bez żadnego wstydu całe rodziny chodziły nago. Na wiele stuleci utrwaliło się powiedzenie: Nie należy się wstydzić tego, co jest dziełem boskim. Powszechny stał się zwyczaj swobody seksualnej dorastających dziewcząt, które miały prawo zmieniać kochanków do czasu znalezienia sobie najodpowiedniejszego kandydata na męża. Zwyczaj seksualnego doboru małżeństw upowszechnił się nawet wśród rycerstwa i elit społeczeństw chrześcijańskich. Część tych zwyczajów, pomimo późniejszej reakcji i zwalczania, przetrwała do dzisiaj w różnych krajach Europy. Dokonana w chrześcijaństwie rewolucja seksualna okazała się pomocna w chrystianizacji Europy, a także zapobiegła jej islamizacji u zarania TRZECIEGO KULTU BESTII. Przed Machometem Arabia była zbiorowiskiem nieustannie walczących ze sobą plemion pastersko - koczowniczych. Rabunkowe napady zapobiegały nadmiernemu przeludnieniu i głodowi plemion żyjących w półpustynnym środowisku. Oba te czynniki decydowały o dzikości i prymitywiźmie kultury Arabów, którzy wciąż zachowywali politeistyczny system wierzeń. Najwyższym z pośród 360 bóstw panteonu arabskiego było bóstwo księżyca Allah. Bardzo ważne miejsce w panteonie, tuż po samym Allahu miały 3 jego córki, których kult był znacznym źródłem dochodu Mekki. Rolę centrum religijnego i kupiectwa arabskiego, Mekka zawdzięczała katastrofie kosmicznej. Ostatnimi chwilami życia dla wielu plemion arabskich był widok błyskawicznie narastającego oślepiającego światła. Eksplozja z mocą potężnej bomby wodorowej tuż nad powierzchnią ziemi niedużej asteroidy, spowodowała wyparowanie i spopielenie całych plemion arabskich i wielu zwierząt, a także w epicentrum wybuchu na znacznej powierzchni zeszkliwienie piasku pustyni. Po tym zdarzeniu znaleziono pozostałość - czarny meteoryt. Miejsce znalezienia kosmicznego kamienia stało się centrum religijnym arabów, a sam kamień wmurowano w świątynię poświęconą wszystkim bóstwom. Analfabeta ożeniony z bogatom wdową po kupcu, znany jako Mahomet, zapragnął uczynienić z Mekki centrum religijne całego świata. W tym celu odwiedzał Medynę zamieszkałą przez żydów, od których uzyskał niezbędne informacje do dokonania przewrotu religijnego. Uzyskawszy poparcie części bogatszych mieszkańców Mekki, zaczął przekonywać pozostałych mieszkańców do pozostawienia tylko kultu Allaha z zakazaniem kultu pozostałych bóstw. Zabiegi Mahometa niemalże zakończyły się jego zgładzeniem. Głowę Mahometa uratowała zgoda na pozostawienie kultu córek Allaha. Gdy jednak stronnictwo obwołanego prorokiem Mahometa urosło w siłę, to przystąpiło do likwidacji resztek politeistycznego kultu. Zwolennicy proroka przeliczyli swe siły i pozostała im tylko ucieczka do Medyny. Prorok zdołal skupić wokół siebie coraz więcej zwolenników bardzo prostym i można rzec prymitywnym zabiegiem. Ogłosił mianowicie dżhad - świętą wojnę oraz obiecał zbawienie i dostanie się do raju każdemu, kto zginie w walce z niewiernymi. Podczas jednej z toczonych potyczek Mahomet o mało nie poległ. Został trafiony kamieniem w głowę i nieprzytomny spadł z konia. Obrońcy starej wiary przeświadczeni o śmierci proroka, popełnili błąd wycofując się z pola walki, zamiast całkowicie rozgromić jego zwolenników i jego uciętą głowę przywieść do Mekki. Święta wojna umożliwiła podporządkowanie władzy Mahometa całej Arabi i podbój Syrii należącej do Bizancjum. Niedługo potem zmarł on w zdobytym Damaszku... Jacku dziękuję za polecenie czytania. Pozdrawiam. Jarek
wpis edytowany 26.07.2014 12:37:28
